و باز هم زندگی ...

-یکشنبه 27 رجب

الان روبروی گنبد سبز پیامبر نشستم ،

دلم قرار ندارد ،هنوز نرفته دلم تنگ است ، 

بین بقیع و حرم بوی بهشت می آید ،

صدای بال فرشتگان گوش را کر میکند

چگونه دل بکنم ؟

چگونه ؟

مدینه ! مسجد النبی ! تا ندیده بودمتان اینقدر آرزوی آمدن نداشتم اما حالا دلم همیشه برایتان تنگ است

حالا میفهمم چرا هرکه از مدینه میگوید اشک زودتر از کلام در چهره اش ظاهر میشود

برای رفتن دعای وداع میخوانند ، تاب وداع ندارم

ثانیه ها ! شمارا به خدا آرام بگذرید .بگذارید سلول سلول وجودم از اینجا پر شود

یا رسول الله !

یا حبیبی !

مرا رها مکن ...

-دوشنبه 6 شعبان

 از طواف اومدم و روبروی کعبه نشستم

ساعت 3 نصفه شبه

امروز روز آخره

کعبه نگاه آدمو جذب میکنه

وقتی به جمعیت طواف کننده ها نگاه میکنم کلی حال میکنم، نمیشه بیانش کرد .فقط باید دید

این ساعتهای آخر بغض راه گلومو بسته

صبح میخوایم طواف وداع کنیم ...

از شنیدنش سیر نمیشم *

*قرائت سوره فاتحه توسط امام جماعت مسجدالحرام

                                                                                                              خدایا شکرت

صبح که بلند شدم نه صدای تو بود و نه ...

باورم نمیشد اما حقیقت بود

باز هم خواب دیدم آمدی

...

قرار بر این بود که گلی را آب بدهم

و تازگی صبح را لبخندی کنم و بر هر رهگذری ارزانی

قرار بر این بود امید را باور کنم

و تکرارش را بر باور دل شکسته ای بنشانم

قرار بر این بود عشق را سخن دوست کنم

و بر رضای خاطرش عاشقان را غلامی

قرار بر این بود  که بیایی

قرار بر این بود که بمانی ...

روزهایی هست و باز هم روزهایی ، شبهایی هست و صبح هایی...

               صبح دیگر این شب ، تماشایی است

            نسیم که باز بیاید تازه و تازه تر میشویم

                       این همان زندگی است

                  همان معجزه ی تازه شدن روح

حال ای  گمشده ی خیال ِ ساده ی ماندن

این دور دستها که تو از آن بی خبری

شوق ها سراسیمه میخوانند  و یادها بودن بزرگت را تکرار میکنند

خورشید که باز گردد  تاریخ با افتخار نام تورا فریاد میزند

نسیم مهربان کویر

                          بودنت جاویدان

                                                 میلادت مبارک...

(:

اگر صبور باشی ، هر مصیبتی نزد خدا پاداش دارد

                                                                        مولا علی (ع)

بیا برویم و بگذریم از پشت تمامی  نباید ها و تنها دل به بایدمان بسپاریم

بیا تا از سکر شور انگیز نفسهایمان مست شویم  و تازه تر از همیشه بخواهیم و بمانیم

بیا تا آواز دلدادگی را نه از برای خواندن و گوش سپردن، از برای جان دادن زمزمه کنیم

بیا تا بهاری شویم و  از آواز عاشقانه بلبل  و عشوه ی گل قصه بسازیم

بیا تا زمستان بمیرد و ما بمانیم و دشت های پر شقایق و بوسه های عاشقانه ی نسیم

بیا تا عاشقان خسته جان بگیرند و لبخند خشکشان دوباره سبز شود

بیا تا من ، بیا تا تو  ، بیا تا ما  بخندیم و  خدای عاشقمان هم  بخندد

بیا تا برویم ، بیا تا بایدمان  برویم 

راه دوری نیست

                             ما میتوانیم ...