و باز هم زندگی ...

 هیچ کس نمیداند تا چه اندازه این دل بی قافیه تنگ است و غمگین....

سلام...

روزهای زیادی برای من بدون بودن بودها  و خالی تر از همیشه در حدیث دلتنگی گذشت ،  روزگاری که تنها امید به خوب بودن بودها ، تحمل نبودن ها  را قدرت      می بخشید  ...

اما چه بگویم که بس سخت است انکه آدمی بفهمد چه بیهوده امید داشته است

این تنها درد روزهای پیشین من بود ....

و تنها درد روزهای پسین من تکرار گذشته هاست و اینکه چگونه میتوان امید داشت

در آن هنگام که میان اوج شادی و اوج غم تنها یک دم فاصله است چگونه میتوان از شادی و امید به شاد بودن بودها نوشت...

چه بگویم که گفتن در این گوشه سزا نیست....

ازنوشته های روزهای پیشینم عبور کردم که چیزی مرا نگاه کرد  چیزی که گفتنش را دوست نداشتم

حال می نویسم  اما تو نخوان آنگونه که ترا خواند ...

(( ....   روزها میگذرد   حرفها میماند 

پس چرا در گذر این روزها

                    هیچ صدایی از پس این دلها بر نمی انگیزد           شوقی از بودنها...

 من چه گویم امروز که گلویم خسته است

 از پس تاریکی شب در سپیدی بی رنگ به سکوتی بی حرف ،بر باد شدم

ای خدا این چه روز است که چون شب سیاه است بر من

 این چه روز است که خورشید نتابد بر من

من در این ظلمت روز به چه سویی روم امروز  که شب نزدیک است

وای بر من  که اگر شب بیاید بر من

                                      مژده ای نیست که فریاد کند بانگ سحر

که مرا نیست از روزها خوش      

که مرا پرتوی از نور نباشد در روز

من و این ظلمت روز

به سیاهی رسیدیم کنون

وقت رفتن نرسیده است هنوز..........

ک.ک

             مرزن آباد  -  8:15 صبح   

                          5/5/85     

                                 ...........))

چندی گذشت  چگونه گذشتنش بماند  چندهای بسیاری نیز خواهد گذشت اما....

.....

دلم واسه همتون تنگ شده بود  چه بخواهید  چه .....

همیشه شاد باشید

کوچک بزرگی خوبیهای شما  و شرمندهء مهربانیهایتان ....کوچک کویری

یا علی

17/5/85