و باز هم زندگی ...

هوالکریم

قبلا اینجا من بودم ، شما بودید ، آنها هم بودند

قبلا اینجا همه چیز و همه کس بودند ...

من هم هنوز هستم اما نه آن «من» قبلی ... «من» اسیر در قفسی پولادین که میله های محکمش ، عشق پدر به فرزند است .

و من محکوم به محصور شدن در این استحکام هستم .

رگه های اجبار را به تازگی حس میکنم .

از همان ابتدای تولد هم ، مجبور به زندگی کردن شدیم .

نمی خواهم به جز انرژی مثبت چیز دیگری اینجا باشد اما اگر احساس را از آدمی بگیرند که دیگر آدم نیست .

کاش کسی بر من خرده نگیرد .......

بهترین آرزوهایم برای شما

یا حق

اینجا هوا است

نان است

آب نیز است.....

اما جانی نیست

اینجا قلم است

کاغذ است

طبع غزل نیز  هست

اما نوشته ای نیست

اینجا سفید است

سفید و خالی  .....

اینجا همه چیز است و   اینهمه هیچ نیست...

بگذار بگویم

بگذار از تمامی حرفها    از تمامی واژه ها

بگذار از میان آنهمه تو چیزی از  من بگویم

بگذار بگویم  من هنوز هستم

 ک.ک

هوالرب

وقتی مادری بخواهد به کودکش راه رفتن را بیاموزد ، دستانش را میگیرد ، چند قدم با او راه میرود ، و بعد دستانش را رها میکند ...

اما لحظه ای از او غافل نمیشود ،

دورادور هوایش را دارد ،

پاره تنش است ،

از جان بیشتر دوستش دارد ،

خدایا !

    مهرت مادرانه نیست ،

                        فراتر است ،

                               دوستم داری ،

                                         دوستت دارم ،

                                                    هوایم را داشته باش !

یا حق

دلتنگ از کنار پنجره گذشتم

دیشب من چنان فیلمی در دور تند از ذهن خسته ام عبور کرد

بیهوده برایت میگویم:

((   دیشب هوای بیرون بوی تو را داشت

    ماه از تو سخن میگفت وستاره از تو می نوشت

   دیشب باد آواز تو را میخواند  و درختان سر مست رقص تو را تکرار میکردند

   راستی بگویمت  دیشب فاخته هم خواند و دخترک کوچک همسایه گریه نکرد

   من غرق خیال تو دوره کردم شبها و روزهای گذشته را که چگونه آواز تو را تکرار کنم

    چه بگویم که غرور کلمه های پیشین تو پنجره را بست و چراغ را کشت

وآخر در زیر ملحفه ای گرفتار سرود خواندم  که باید گذاشت و گذشت....  ))

دلتنگ از کنار پنجره می گذرم

با یاد گذشته ای نه چندان دور که پنجره تکرارش کرد

امشب پرده را هم میکشم..........

ک.ک

 ۲/۳/۸۵